اهالی صحنه و تئاتر اصطلاحی دارند که: نمایشنامه ای که پیش از اجرا چاپ شد هرگز روی صحنه نخواهد رفت ! و البته این بسیار حرف سنجیده و دقیقی است . نماشنامه با بافتی داستانی بسیاری از رمز و رازهای روایی و کنش هارا با خود به دنبال خواهد داشت .بسیاری از گره افکنی ها و گره گشایی ها را می توان با خواندن متن دریافت و همین انگیزه ی اجرا را برای کارگردان کاهش می دهد .و البته تماشاگر هم چنان چه متن را خوانده باشد خودرا در برابر یک معمای حل شده می یابد.اگرچه بین متن و اجرا همواره تفاوت هاست .
ناگفته نماند که بسیاری از نمایشنامه ها هم اول منتشر شده اند و بعد روی صحنه رفته اند و با توفیق هم مواجه شده اند ولی این دسته از نمایشنامه ها آمار محدودی دارند.
*
هدف ازاین یادداشت تعمیم این نظریه در مورد ترانه و ترانه سرایی است .این که چرا این همه ترانه سرا به یک باره وارد میدان شده اند خود سوالی است که پاسخی درخور می طلبد .یکی از دوستان ترانه سرا در پاسخ به این سوال گفت : به همان دلیل که این همه شاعر وارد میدان شده اند ! ولی اگر آمار ترانه سرایان که اغلب کم تجربه و کم سن و سال هم هستند را با تعداد شاعران جوان قیاس کنیم به اشتیاق روز افزون جوانان و اغلب شاعران کم توان و ناموفق به ترانه سرایی پی خواهیم برد.
چندی پیش دریکی از شهرستان های اطراف اصفهان مهمان یک انجمن ادبی بودم .جمعی تقریبا ۳۰ نفره کل ان انجمن را تشکیل می داد .به دعوت یکی از میزبانان به انجمن ترانه سرایان ان شهرستان هم دعوت شدم و در انجا به یک جمعیت ۸۰ نفره برخوردم ! دلیل این رویکرد به نظر شما چیست ؟
دوستان لطف کنند در بخش کامنت ها نظرات خودشان را اعلام کنند.
این بحث ادامه خواهد داشت...
