گفتی پَر و بارید باران پرستو

باران شب باران بو باران شب بو

 گفتی مِی و آماده شد قه قه بخندد

آن کوزه ی سرشار مستی کنج پستو

ماندی نگاهی کردی و خندید چشمت

رفتی به راه افتاد رد پای آهو

تو بر لب بام آمدی ای نازنین …یا

باریده است از آسمان باران گیسو

نقش زلال توست هر جا آب و کاشی است

فرقی ندارد شیخ لطف الله و خواجو

یک دست دستاری که پیچیده است در باد

یک دست کشکولی کزو سررفته یا هو

بر خاک بسپارش به رسم خاکساری

یک لاقبا مانده است ای درویش تا او