برای مادر و پدری که نیستند

شب آن شب است که باری تو را بهانه بگیرم

ره اتاق تو با شوق کودکانه بگیرم

انار دیده و دل را چنان به هم بفشارم

که ازتمام تنم اشک دانه دانه بگیرم

شبیه فا خته کو کو کنم فراز سرایت

بر آن خرابه ی خاموش آشیانه بگیرم

شبانه مجلس سوگی به پا کنم سر خاکت

تورا بهانه کنم فال عاشقانه بگیرم

تمام عمر سرم را به روی شانه گرفتی

بر آن سرم بشتابم تو را به شانه بگیرم

تورا به شانه بگیرم و الوداع بخوانم

شرر به پاکنم آتش شوم زبانه بگیرم

بگو چگونه تو را ای تمام دارو ندارم

به خاک ها بسپارم  و را ه خانه بگیرم

رها نمی کندم شعر گریه خیز و بر آنم

که طبع سرکش خودرا به تازیانه بگیرم

سلام می دهم از دور خانه ی پدری را

جواب خود مگراز خشت های خانه بگیرم.....